ح.م

دستم را
که به حاشیه ی ِ سرد ِ روز می کشم
تو پا پس می کشی
آسمان ِ سربی ِ پشت ِ پنجره را
ملامت میکنی
از پلکان ِ فاصله ها
بالا میروی
و آن سوی ِ چراها و چراغ ها
- به چیدن ِ تمشک های ِ وحشی -
می لغزی و ...
دور میشوی .

همیشه همین بود همه ی ِ سهم ِ من از ما : 

آسمانی که باریدن را
برای ِهمیشه از یاد برده بود
و زمینی ...
که بارور شدن را
برای ِ همیشه
هرگز به یاد نداشت
و تنهایی
که همیشه
همین نزدیکی ها بود

همیشه تو را میدیدم
تو را همیشه
به وضوح  ِخواب های ِ نیم روزه میدیدم
تو را که بی وقفه بی من دور میشدی و خود را
که پیوسته بی تو دیر میشدم 

برای ِ " چیدن ِ تمشک های ِ وحشی "
- با دستکش ِ سفید - ...
برای ِ " تو بی وقفه بی من دور شدن "
برای ِ " من پیوسته بی تو دیر شدن " 

وقت ِ خوبی نیست .

نزدیک تر بیا
نزدیک تر
به من نگاه کن
و به من بگو که من
تعبیر ِ کدام خواب ِ نادیده بود
که آن سان
دست به دست ِ غبار کوچه دادی
سر به سر ِ پنجره ی ِ کوچک ِ من گذاشتی
و به سایه ها پیوستی .

گوش کن ...
دیریست تا در این هاویه زیسته ام
که کدام دست
غنچه های ِ نوشکفته ی ِ ایمان را
در باغچه ی ِ کوچک ِ ما
پرپر میکند
و کدامین پا
پس میرود
تا قفل ِ در .
چه کسی نبض ِ آینه را میگیرد
و آخر کیست ، آنکه بی وقفه
قلب ِ شیشه را
می شکند ؟
.
.
.
تا تو لب ورمیچینی
من در آسمان ِ شب
خوشه میچینم
و تا تو میروی
من ...
می میرم .