۲
دستم را که به حاشیه ی ِ سرد ِ روز می کشم تو پا پس می کشی آسمان ِ سربی ِ پشت ِ پنجره را ملامت میکنی از پلکان ِ فاصله ها بالا میروی و آن سوی ِ چراها و چراغ ها - به چیدن ِ تمشک های ِ وحشی - می لغزی و ... دور میشوی .
همیشه همین بود همه ی ِ سهم ِ من از ما : آسمانی که باریدن را برای ِهمیشه از یاد برده بود و زمینی ... که بارور شدن را برای ِ همیشه هرگز به یاد نداشت و تنهایی که همیشه همین نزدیکی ها بود
همیشه تو را میدیدم تو را همیشه به وضوح ِخواب های ِ نیم روزه میدیدم تو را که بی وقفه بی من دور میشدی و خود را که پیوسته بی تو دیر میشدم برای ِ " چیدن ِ تمشک های ِ وحشی " - با دستکش ِ سفید - ... برای ِ " تو بی وقفه بی من دور شدن " برای ِ " من پیوسته بی تو دیر شدن " وقت ِ خوبی نیست .
نزدیک تر بیا نزدیک تر به من نگاه کن و به من بگو که من تعبیر ِ کدام خواب ِ نادیده بود که آن سان دست به دست ِ غبار کوچه دادی سر به سر ِ پنجره ی ِ کوچک ِ من گذاشتی و به سایه ها پیوستی .
گوش کن ... دیریست تا در این هاویه زیسته ام که کدام دست غنچه های ِ نوشکفته ی ِ ایمان را در باغچه ی ِ کوچک ِ ما پرپر میکند و کدامین پا پس میرود تا قفل ِ در . چه کسی نبض ِ آینه را میگیرد و آخر کیست ، آنکه بی وقفه قلب ِ شیشه را می شکند ؟ . . . تا تو لب ورمیچینی من در آسمان ِ شب خوشه میچینم و تا تو میروی من ... می میرم .
نباید می رفتی
هر چند کوچه ی ِ بن بست ِ خاطره ی ِ تو را
یاس نامیدم
اما
آنچه از خاک ِ کویر ِ همراهیمان رویید
نه به یاس
که به پیچک ِ اندوهی میمانست
که روی ِ دیواهای ِ بلند ِ تنهاییمان
میان ِ من و تو
قد کشید و
بالا رفت
از آن همه بذر ِ خاطره
که تو در باغچه ی ِ کوچک ِ پاییزیمان پاشیدی
تنها بذر ِ دل تنگی بود
که ریشه کرد و بالید و
سایه داد
پیش ِ روی ِ من با تو
همیشه دیواری بود
همیشه دیواری بود
که آزادی را و ما را
همیشه
برای ِ همیشه
انکار می کرد
همیشه باید می رفتی
برای ِ همیشه باید می رفتی
و همیشه را
برای ِ همیشه
باید
باید
باید
با خود
می بردی
من و تو می دانستیم
که یک شب
بغض ِ انتظار
در حنجره ی ِ گل های ِ شیپوری
خواهد شکست
و دستی
به جایی در دور دست ها
اشاره خواهد کرد
و دستی
دروازه های ِ وطن را
به روی ِ ما
خواهد گشود
نباید می رفتی
برای ِ همیشه نباید می رفتی
و پنجره را
و تنها پنجره را
نباید
نباید
نباید
با خود می بردی