گوشه ی ِ تنهایی
همه شب خطوط ِفاجعه را به طول و عرض ِ خاطره ی ِ تو و به عمق ِ تنهایی در فضای ِ بسته ی ِ دلتنگی رسم میکنم سیب ِ کال ِ عزیمتت را می بویم و آخرین بوسه ای را که دریغ کردی بر بلندای ِ بلند ترین سرو ِ کوچه می آویزم تو را با من جمع میکنم و خاطره ات را درحافظه ام ضرب و دریغا تنهایی ... تنهایی .
نباید اسم ِ شب را به باد میگفتی که آب در حافظه ی ِ چاه ِ یقین ِما یخ زده بود و نان ادامه ی ِ نابجای ِ همه آن ترسی بود که تو در سینه ات بارور میکردی ،
همه شب پابه پای ِ تنهایی همه باغهای ِ پاییزی را میگردم دیروز را همچون خوابی ناتمام به فراموشی میسپارم و بهار را دور از آواز ِچلچله ها در گوشه ی ِ خاموشی از باغچه به خاک فردا همچون سایه ای در غبار ِ کوچه ای بی انتها گم خواهد شد میدانم پاییز خواهد گذشت و تو مرا در میان ِ برف از بوته خواهی چید و به آب خواهی داد ،
دیگر به پیشواز ِ شکوفه های ِ سیب نخواهم رفت دیگر با کوچه های ِ خیس از عشق از عشق با تو و از تو با فاصله ها سخن نخواهم گفت .
نگاه کن ... من آوازم را در میان ِ پرده های ِ پر تردید ِ این گوشه ی ِ تنهایی گم کرده ام و خوب میدانم میدانم که دیگر هیچ حنجره ای سکوت ِ بی معرفت ِ این زندان ِ بزرگ را در هم نخواهد شکست و دیگر هیچ خاطره ای حافظه ِ سرد ِ روز ِ موعود را به جشن ِ بلوغ ِ آیه های ِ انتظار نخواهد برد .
نگاه کن ... تبرها به خواب ِواژه ها ره یافته اند و دانه های ِ برف آرام آرام صفحه ی ِ ذهن ِ مرا سپید میکنند ،
همه شب دست در دست ِ تنهایی تاانتهای ِ کوچه ی ِ آشنایی میروم تو را به خدا میسپارم و خدا را به تو و روی ِ شانه های ِ تنهایی به خانه باز میگردم تا کوچ خوشبختی را به تماشا بنشینم فردا همه ی ِ جاده ها در امتداد ِخود تردید خواهند کرد میدنم و تو مرا در انتظار ِبارانی که دیر کرده است از آب خواهی گرفت و به باد خواهی داد ،
نگاه کن ... من میلغزم و برای ِ چشمانی که از میان ِ شاخه های ِ تکیده ی ِ ایمان همیشه نگران ِ من بودند دست تکان میدهم و در باغچه ی ِ کوچکم برای ِ یاس ِ نوشکفته ام میخوانم : " بیا و در این موسم ِ بهار شک کن ... "
نگاه کن ... در کوچه ی ِخاکی ِ خیال ِ من هنوز چه برفی میبارد ...
Comments Off